ΧΩΡΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΝ ΠΑΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ

Η Πολιτική ως έννοια και περιεχόμενο παραμένει αναλλοίωτη, μετά τον ορισμό και προσδιορισμό της από τον ελληνισμό. Στην σύγχρονη εποχή, εδώ και δεκαετίες σύγχρονοι διανοητές «φωτιστές», έχοντας πνευματική παρακαταθήκη τους αρχαίους φιλοσόφους και ιδίως τον Αριστοτέλη (ως ογκόλιθο της κοινωνιολογίας του πραγματισμού), έδωσαν νέα πνοή στις δομές και λειτουργίες του κράτους. Παν. Κονδύλης, Μπουρντιέ, Χόλμαν, όλοι τους πραγματιστές και μαθητές μελετητών του Αριστοτέλη, ανέδειξαν εφαρμοσμένες θεωρίες ανάπτυξης. Προκαλεί εντύπωση, ότι τους ενέπνευσαν και οι σύγχρονες κοινωνικές εφαρμογές των Ελλήνων του μεσοπολέμου. Ο κοινοτισμός και ο συνεργατισμός με πολλές παραλλαγές, που αναγέννησαν την ελληνική κοινωνία και πολιτεία.

Αναφέρουν ακόμη και το παράδειγμα του ζωντανού ελληνικού χωριού του 1960 ως πρότυπο δομημένης αναπτυσσόμενης κοινωνίας. Σε αυτό το σύστημα αρχών και αξιών αυτών των κοινωνιών, θεμελίωσαν την σύγχρονη έννοια του «Κοινωνικού Κεφαλαίου» .  Δηλαδή εκείνες τις δομές και λειτουργίες , που μπορούν με την απόκτηση ισχύος να οδηγήσουν σε προοπτική ανάπτυξης. Με την παραγωγή και την συμμετοχή του συνόλου του εργατικού δυναμικού, να επιτευχθεί η ανάπτυξη χάριν του κοινωνικού συνόλου. Αρνήθηκαν τις εικονικές οικονομίες με παροχή υπηρεσιών, χωρίς αντίκρισμα μετρήσιμο στο ΑΕΠ και στην ζωή των πολιτών. Το θεμέλιο των αρχών και αξιών, παρέμεινε ως τέτοιο και στις σύγχρονες κοινωνίες της ανάπτυξης και προόδου .  Έτσι έγινε το θαύμα του Ισραήλ, της Ιρλανδίας και προφανώς των ΗΠΑ. Η επονομαζόμενη Τεχνολογική Ανάπτυξη έχει συμμετοχή στο ΑΕΠ άνω του 40%, ενώ στη χώρα μας αγκομαχά στο 2%. Τα άλματα γίνονται από κοινωνίες σφριγηλές που ωθούνται από την δύναμη του κοινωνικού κεφαλαίου. Στον εικοστό αιώνα η χώρα μας , είχε το προνόμιο να έχει θεμέλιο το εθνικό κεφάλαιο σε υψηλότερη κλίμακα του σύγχρονου κοινωνικού κεφαλαίου. Έκανε άλματα ισχύος και προόδου με συγκλονιστική ανάπτυξη. Δυστυχώς οι εμπόλεμες συρράξεις και οι εμφύλιες έριδες με αδελφοκτόνους πολέμους , της στέρησαν τους υψηλούς στόχους .

Οι διακηρύξεις και οι εξαγγελίες εδώ και τρείς δεκαετίες στην χώρα μας, δεν είναι θεμελιωμένες στο εθνικό-κοινωνικό κεφάλαιο του ελληνισμού. Ούτε καν στην πραγματιστική προσέγγιση. Είναι ανάγκη να ανακτηθεί το εθνικό-κοινωνικό κεφάλαιο στο δημογραφικό, στην παιδεία, στους θεσμούς και ιδίως στον κοινό πολιτισμικό τόπο , για να ελπίζουμε σε άλματα ανάπτυξης. Η ισχύς δεν είναι μόνο εξοπλισμοί. Πρωτίστως ο πνευματικά και πολιτισμικά σφυρηλατημένος πολίτης του αγώνα και της προόδου φέρει και εκπέμπει την ισχύ της Πολιτείας. Χωρίς ισχύ και κοινό τόπο ζωής αρχών και αξιών η κάθε τεχνολογική ανάπτυξη δεν επιτυγχάνεται ως υπαρκτό οικονομικό και κοινωνικό μέγεθος . Προχωράμε , βεβαίως με τα αγαθά της όποιας εξέλιξης. Φαίνεται για τους λίγους ή αρκετούς επίτευγμα. Με το δόγμα της σχετικότητας και τον κανόνα της σύγκρισης στο διεθνές περιβάλλον και την αναλογούσα ζωή για τους πολίτες , δεν πάμε μπροστά. Το κοινωνικό κεφάλαιο της συγχρόνου εποχής και το εθνικό κεφάλαιο του ελληνισμού , μπορούν να δώσουν και να στερεώσουν την πορεία προς τα εμπρός.