Γεωπολιτικό σταυρόλεξο και Βαβυλωνία

Από τη φύση τους οι εμπόλεμες συρράξεις και διενέξεις είναι πολύπλοκες και πολυπαραγοντικές. Στη νέα μετακομμουνιστική ανθρωπότητα αναδύθηκαν ταυτότητες εθνών, ελευθερίες κοινωνιών και οικονομιών και ιστορικοί δεσμοί λαών. Όπου κατανοήθηκαν, επήλθε και υπάρχει τουλάχιστον μία σχετική ισορροπία. Δυστυχώς, στις δύο επίμαχες περιοχές κυριαρχεί ο παραλογισμός, οι στρεβλώσεις και ανιστόρητες παραδοχές. 

Τα δύο ζητήματα έχουν παράλληλη σχέση με την πατρίδα μας διαχρονικώς και ιστορικώς. Στο μέλλον δε (δεν διεκδικώ ρόλο μελλοντολόγου), εκτιμώ μετά βεβαιότητος ότι θα επηρεάσουν την τύχη της χώρας μας. Από αυτή τη σκοπιά, αποκτά ιδιαίτερη σημασία η προσέγγιση και η γνώση των δύο διεθνών ζητημάτων. 

Στην Ουκρανία, η καταγεγραμμένη ιστορική πραγματικότητα μας διδάσκει ότι η ύπαρξή της είναι νεότευκτη από το 1917 με Σοβιετική Ένωση. Η καρδιά του ρωσικού έθνους και κράτους το Κίεβο και η ευρύτερη περιοχή. Με την κομμουνιστική τάξη διαμορφώθηκε ως έκταση στη σημερινή της επικράτεια, έχοντας συμπιέσει και ενθυλακώσει ρωσικές περιοχές και πληθυσμούς. Η Ελλάς και ο Ελληνισμός είχε ιστορικούς δεσμούς, όχι πάντα ανέφελες, μόνον με τη Ρωσία που διακόπηκαν με τον πλέον τραγικό τρόπο με την κομμουνιστική θηριωδία και τη δημιουργία του διπολικού κόσμου. Ανεξαρτήτως καθεστώτος, οι δύο λαοί βρέθηκαν στην ίδια πλευρά σε δύο παγκόσμιους πολέμους. Στις δε ρωσόφωνες περιοχές εντός της Ουκρανίας και στις παρυφές αναπτύχθηκε η δεύτερη μεγάλη ελληνική ομογένεια (Μαριούπολη, Οδησσός,Χερσώνα κ.ά.). Επομένως, η ελληνική πολιτεία και οι κυβερνώντες έπρεπε να γνωρίζουν ότι το «έχουμε πόλεμο με τη Ρωσία είναι ανιστόρητο» και ταυτόχρονα με μελλοντικές τραγικότητες (όπως στη Μικρασιατική Καταστροφή). Φαίνεται ο πόλεμος να έχει συνέχεια και η ΕΕ να έχει ταυτισθεί με την ουκρανική πλευρά. Ο Αμερικανικός παράγων, με Ρεπουμπλικανικό ιδεολογικό περιεχόμενο, πολύ ορθώς αδυνατεί να κατανοήσει Δημοκρατικούς (ΗΠΑ) και ΕΕ, στη βάση ιδίως του κοινού πολιτισμού που είναι σχεδόν ταυτόσημος του Δυτικού με τον Ρωσικό προ κομμουνισμού. Θυμίζω, ότι θα τρίζουν τα κόκαλα του Ντε Γκωλ, πως μπορεί να υπάρχει Ευρώπη χωρίς να φθάνει στα Ουράλια.

Στην ιστορία τα όποια λάθη τα βρίσκεις μπροστά σου. Απεύχομαι η πατρίδα μας να βρεθεί στο μέλλον απέναντι σε μια επαναδυναμωμένη Ρωσία. Ήδη, εκτιμώ, ότι η σωφροσύνη συνετίζει τους κυβερνώντες με εκδήλωση επιφυλάξεων και αρνήσεων. Η κοινή πολιτιστική αναφορά των ΗΠΑ και Ρωσίας έναντι του Ασιατισμού που βρυχάται, προοιωνίζεται θετική προσέγγιση (αν δεν έχει ήδη συμβεί στην Αλάσκα). Η ΕΕ ας αντιληφθεί το αυτονόητο: Υπερδύναμις Πυρηνικών δεν ηττάται. Η περαιτέρω ενίσχυση από την ΕΕ της Ουκρανίας, θα αναβιώσει το παρελθόν της γερμανικής Ευρώπης και τον ζουρλομανδύα της ανθρωπότητος. Ας είμαστε προσεκτικοί και με τη δέουσα συναίσθηση της ευθύνης προς τον ελληνισμό.