Διδάγματα και παραδείγματα Δημοκρατίας

Τα διδάγματα της ελληνικής ιστορίας περί των πολιτευμάτων συμπυκνώθηκαν στην καταγραφή του Αριστοτέλη. Εκεί ο μέγας φιλόσοφος και θεμελιωτής της κοινωνιολογίας, προσδιόρισε την εφαρμογή τους με την ιδανική τους μορφή και τις παρεκτροπές τους.

Ο Πλάτων όμως αναζήτησε όλες τις πτυχές, αρνητικές και θετικές, της Δημοκρατίας. Ποιοι διοικούν, ποιοι νομοθετούν, ποιοι παράγουν και ιδίως πώς οι πολίτες κρατούν τον έλεγχο της Πολιτείας. Σε όλα τα πολιτεύματα, με τη σωστή εκδοχή τους, αναδεικνύεται ο ΕΝΑΣ που φέρει την κυρία ευθύνη. Αυτό συνέβη και σε όλες τις δημοκρατικές εκδοχές στην αρχαιότητα, όπου εφαρμόσθηκε. Υπήρξε ο ένας και το «Κοινόν» των Πολιτών στη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος. Διδάγματα και εφαρμογές, που μεταλαμπαδεύτηκαν στους νεότερους χρόνους.

Δημοκρατία άνευ του Κοινού των Πολιτών δεν υφίσταται ή είναι κακοποίηση και παραλλαγή της. Αυτή η κυρίαρχη και μεγάλη συλλογικότητα στη σύγχρονη εποχή των μεγάλων κρατών υποχρεώθηκε να λειτουργήσει με αντιπροσώπους. Έτσι προέκυψαν οι σύγχρονες δημοκρατίες. Αλλού με επιτυχία και αλλού με αποκλίσεις, υπηρετήθηκε συμβατικά η αρχή της Δημοκρατίας.

Στη χώρα μας, όταν κατά τον Ιωάννη Συκουτρή, η αρχαιότητα αναδύθηκε με την επανάσταση του 1821 στο συσταθέν νεοελληνικό κράτος, η εθνική μνήμη έφερε στο προσκήνιο τη Δημοκρατία. Δυστυχώς, παρά τα ανεπανάληπτα συντάγματα των πρώτων χρόνων, διολίσθησε η χώρα σταδιακά σε εφαρμογή ξένου προτύπου. Η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία καθιερώθηκε, με όλες τις παρεκτροπές. Επειδή όποιος υπενθυμίζει αυτή την αδρή ιστορική καταγραφή εισπράττει τον τίτλο της προγονοπληξίας, είναι ανάγκη να θυμίσουμε σύγχρονα παραδείγματα κρατών που με αντιπροσωπευτικότητα έχουν συμβατικά ποιοτική Δημοκρατία.

Οι ΗΠΑ, την ίδια εποχή του 21, θεμελίωσαν Προεδρική Δημοκρατία με την ανάδειξη του ενός και τη λειτουργία του «κοινού» τους για νομοθεσία και ελεγκτικούς μηχανισμούς με τους αντιπροσώπους. Η Γαλλία, ομοίως, με προσθήκη περιφερειακού συστήματος επιμερισμού αρμοδιοτήτων και ευθυνών. Η Γερμανία και η Ιταλία, χωρίς προεδρική δημοκρατία, βαδίζουν με τη συμμετοχή του «κοινού» τους, δια των αντιπροσώπων τους με κυβερνήσεις συνεργασιών και περιφερειακές κυβερνήσεις. Δηλαδή η θεμελιώδης αρχή του δημοκρατικού πολιτεύματος, που είναι οι επιλογές και η έκφραση της απολύτου πλειοψηφίας (50+1%), υφίσταται σε όλες τις ευνομούμενες πολιτείες. Η Κύπρος, με Προεδρική Δημοκρατία, έδωσε παράδειγμα ευθύνης των αντιπροσώπων των πολιτών, όταν στην οικονομική κρίση του 2010 αποφάσισε η Βουλή ομόφωνα. Η Καποδιστριακή παρακαταθήκη στην Ελβετία εφαρμόζει τη Δημοκρατία στα Καντόνια της και στην εκτελεστική εξουσία. Ψηφίζονται από τους πολίτες και οι Υπουργοί στις εκλογές για να αποθεωθεί στη σύγχρονη εποχή το «κοινό» των πολιτών. Όπως βέβαια και η θεμελιώδης αρχή των επιλογών με αποφάσεις με δημοψηφίσματα.

Οι χώρες του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού, με την πτώση των τυραννικών κομμουνιστικών καθεστώτων, αντέγραψαν τα πρότυπα που σας ανέφερα, κάνοντας άλματα Δημοκρατίας και προόδου. Στην Αγγλία, τη μητέρας του κοινοβουλευτισμού, υπάρχουν δημοκρατικές αρχές στα θεμέλια ανάδειξης των βουλευτών στο τοπικό «κοινό» τους, με μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Με τη Βασιλεία καθοδηγητή και βουλή των Λόρδων. Στην Πατρίδα μας, της Δημοκρατίας, του πολιτισμού και των θυσιών, φοβόμαστε τους πολίτες. Η τυχόν συνεργασία σε κυβερνήσεις, είναι οπισθοδρόμηση και τα bonus των 50 βουλευτών βαπτίζεται αποτελεσματική διακυβέρνηση. Τελευταία η διαστροφή απλώνεται σταδιακά στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, που προσφέρεται για άμεση, συμμετοχική Δημοκρατία. Αντί να αναδείξουν τον έναν, τον Δήμαρχο με απόλυτη πλειοψηφία και με το δικαίωμα της Διοίκησης (Αντιδημάρχους), προτείνεται σύστημα διαχείρισης «μπακάλικου».

Είναι δυνατόν να φοβάστε τη Δημοκρατία σε τοπικές κοινότητες και δήμους και να έχετε τη ψευδαίσθηση ότι η χώρα λέγεται Ελλάς; Ο ελληνισμός στο δημοκρατικό του κεκτημένο εμπεριέχει τον Κοινοτισμό και τη Συνεργατικότητα με τη σύγχρονη συντεχνιακή αντίληψη, που την ονομάζουμαι λανθασμένα των Ιαπώνων. Η χώρα με το άλλοθι της μεταπολιτευτικής δημοκρατικότητας διολισθαίνει ποιοτικά και αναπτυξιακά. Πάντα με το δόγμα της σχετικότητας και τον κανόνα της σύγκρισης  στο διεθνές πεδίο. 

Στην Πατρίδα μας μεταπολεμικά δεν υπήρξαν ποτέ κυβερνήσεις συνεργασίας, εκτός από περιόδους πολιτικών κρίσεων. Ενώ η κοινωνία είχε κοινό τόπο εθνικού-κοινωνικού κεφαλαίου. Θεμελιώσαμε το νόημα της δημοκρατίας και δημιουργήσαμε πολιτισμούς με λάμψη φιλοσοφίας. Καλούμαστε να ανακτήσουμε εθνικό - κοινωνικό κεφάλαιο, να πατήσουμε στους πολιτισμούς μας και να λειτουργήσει το νόημα της δημοκρατίας. Ας προσπαθήσουμε όσο υπάρχει χρόνος……